Yoksul bir dilenciye dalıyor gözlerim,
İstediği bir gıdımda olsa mutluluk aslında.
Malla mülkle çizilir olmuş huzurun yörüngesi,
İçine bir ok misali fırlayamadıysan,
Vay haline!
Ahşap bir bank döşek olur uykularında,
Koça çam ağaçları gölgendir gün ağardığında.

Bir dilenciye dalıyor gözlerim,
Soruyorum kendime yabancı gözlerime,
İstediği şeye sahip miyim acaba?
Bir tas çorba mutluluk mu hayatta?
Kenar süsleri çıkartılalı epeyce olmuş yüreğimizden,
Bir boşluğa sapıyoruz saflığın tozunda ıslandığımızda.
Kısa bir urgana denk tutuyoruz geçmişimizi,
O urgan çürüyüp gidiyor vakti geldiğinde,
Gelecek sönük bir fener oluyor sürgünümüze.
Karanlığın dağınık saçları serpiştiğinde odamıza,
Öfkemizi yağdırıyoruz duvar diplerinde ki döşemelere.
Ve işte o vakit sessiz kalıyor tüm pencereler.

Bir dilenciye dalıyor gözlerim,
Bir de elinde bayatlamış simidine.
Ardından ruhunda hissettiğim o taze yüreğine.
Sıfatına tükürülecek onca insan varken,
Neden sen ısmarlıyorsun kendine acıları?
Demek geliyor içimden…
Susuyorum!
Koca sene de bir ay erteleyebiliyoruz nefsimizi,
Onda da yarım yamalak düşlerde bekçi kalbimiz.
Kesik kabzalı hançerleri fırlatabilsem kaderime,
Tam yüreğinde koca bir yara açar mıyım bana ettiğinden?
Ziyankar bir his bu, yapamayacaklarımı istiyorum sanki…

Bir dilenci olsam diyorum…
Gecem ahşap bir bankta son bulsa,
Sabahına ıslak çimler nemlendirse gözlerimi.
Kahvaltımda avcuma dökülse bayat simidimin susamları,
Mutluluğu bulur muyum acaba?
Bakir kalır mı nefsimi terk eden bu beden?
Tamamlanmış bir ömrün vazifesi boyumdan aşkın,
İşitebilir miyim kulağımı sağır eden kuş cıvıltılarını?
Tüm bu aksanı bozuk lisanım tükenir mi tek bir direnişte?
Dilenmeye hazırım öyleyse…
Mavinin dalgın bakışları ardında,
Yeşile tutuklu bir dilenciyim çam ağaçları altında.

Şiir Demetinden : 21 Ekim 2009-Isparta