ÜÇÜNCÜ MEVKİİ...
''Fakat değnekten atım nerde
Kardeşim su versin ona, susamış.''
Gümüşi yağmur tanesi, gökten dupduru bir damla olarak düşüyor ve çukurun çamurlu suyu içinde kayboluyor. Kışın ilk yağmurları yağıyor, içinde bir bereket gizleyerek, toprağın çamuru içinde eriyor, kendisini saklıyor. Yürüyorum, yağmur yanaklarımdan yuvarlanıyor, dudaklarımı ıslatıyor. Gözlerim buğulandı, bizi yıllar önce bırakıp göçen o mahcup çocuk yüzünü hatırladım.
Çocukluk günlerimiz... Hastalanmaya görelim, bütün ev halkı bizim için seferber olur ve biz o tatlı telaşeden kana kana sevgi yudumlarız. Bütün çocuklar, o talihli hastalanma günlerini yaşar mı? En azından o mahcup yüzlü çocuğun payına talihli hastalanma günlerinin düşmediğini gördüm. Acınacak bir haldeydi, sara nöbeti geçiriyordu ve o zavallı haline rağmen acımasızca tartaklanmıştı.
Karpuzu foşurtuyla yedikten sonra elinin dışıyla ağzını silen, hayata hep gülümseyebilen çocuklar daha uzun ömürlü mü olur?
''Yüz otuz yaşına, ötesinde yaşamın artık bir yüke dönüştüğü yaşa kadar senin hayatta tutmalarını dilerim.''
Buzdolabının kapağını bir defa açmamış, üstelik azarı yanında hiç eksilmemiş ve bol kahkahalı konuşmalarda bile hep kıyıda mahzun kalmış çocukların ömrü daha mı kısadır?
''Şimdi ömrün lezzetinde değiliz
Yeter ki bitsin şu uzun karanlık
Yeter ki sükunet bulsun şu deniz
Şimdi ömrün lezzetinde değiliz.''
''Can bu gövdeye konuktur.'' diyor Yunus. Soruyorum, değer miydi İhlas? ''Ölmek yaşamaktan iyi mi ki?'' kıydın canına. Sen daha küçük bir çocuktun ve ölümle bu denli muaşakan nerden geliyordu? Ölümün tadının hayattan daha güzel olduğunu da bilmiyordun; ama ölümün sofrasına kurulmuştun. Sana hayatı zehir edenler kimlerdi?... ve sen bütün anılarımızı incitip, bütün yaralarımızı kanatıp dönmemecesine nereye gitmiştin?
Bütün intiharların toplamı bir hayatı karşılar mı? Bu soru sana ait bir parçaymış gibi yıllardır içimde devinip durdu.
''Ölüm hakkı, hayata karşı kullanabileceğimiz bir kozdur.'' diyordu yazar. ''Can gövdede konukken'' Tanrı misafirini tenden kovmaya hakkımız var mı? Bazen bütün intiharlardan geçeriz de payımıza hayat düşmez, olsun biz hayatı ölümle örseleyemeyiz.
Sana ve ölüme dair notlar biriktirdim:
M. Akif: ''Çöz de artık yükümün kördüğüm olmuş bağını
Bana çok görme bir avuç toprağını.''
Nietzsche: ''Doymak bilmeyen bir alev gibi kendimi yakıyor ve kemiriyorum. Tuttuğum ateş, bıraktığım kor oluyor.''
Seneca: ''Ey hayat! Ölüme şükret, seni, onun yüzünden seviyorum.''
Dante: ''Siz ki buraya giriyorsunuz, bütün umutlarınızı bir kenara bırakın.''
Sara nöbetleri geçirirdin ve benzinde bir ölün sarılığı akardı.
Hafta sonu kendini o kirli halattan sarkıtmıştın. Hayatta tutunduğun son dal o kirli halat olmuştu. Hayatlardan hayat beğenme şansın yoktu ve sen ölümlerden ölüm beğenmiştim.
Sen sağlam bir ruhun içine gömülmemiştin ve canın tenine bir diken gibi batıyordu. Canının ağırlığını tenin taşıyamaz olmuştu.
O ağır dünya yükünü, bir halatla boynuna geçirirken sana şunu sormak isterdim: ''Ölmek mi cesaret ister, yaşamak mı?'' Belki de sen, cesaretin doruğunda olduğun inancıyla canına kıydın. Boynuna geçirdiğin halatı ellerimle çözmeyi ve seni suya geri bırakılmış bir balık gibi ,coşkuyla, hayata göndermeyi isterdim. Yazık her şey için çok geç!
Yağmurlar yağıyor. Bir ülke, bir şehir yerle bir ediliyor. Ölüm, çocukların dudaklarındaki emziklere gizlenmiş ve ben her çocuk ölümünde senin o ölüm sarısı giyinmiş, mahcup yüzünü hatırlıyorum. Bizi bir parça eskittin ve bize kalanlar, sana göçen dendi. Geride susamış değnekten atlar bırakan bütün çocuklar, size selam olsun!
Denemeler :Isparta-15 Ekim 2007
| 